در مقام طلب

۵۳ مطلب در فروردين ۱۳۹۶ ثبت شده است

مرا چون آینه هرکس به کیش خویش پندارد

و الا من چو می با مست و با هشیار یکرنگم

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

حضرتِ حافظِ جان

من نگویم که ز حال مَنَت، آگاهی نیست

تو ز من با خبر اما، ز خدا بی خبری!

محمود قاجار

فریاد ز دستِ فلکِ شعبده باز / آزاده به ذلـت و گدازاده به ناز

نرگس، ز برهنگی سرافکنده به زیر / صد پیرهن حریر، پوشیده پیاز

جهان به جلوه­ ی نور و سرور مهمان است

که ماه، ماه رسول خداست، شعبان است

 

طلوع این همه یوسف به صبح کنعان بین

ستارگان محرّم به ماه شعبان بین

 

نسیم مهر و وفا از مدینه می­ آید

شمیم کرب­ و بلا  از مدینه می­ آید

 

چه لاله­ ها که به گلزار مصطفی رویید

که عطر روشنشان تا عراق و شام رسید

 

شکوه خلقت ایزد حسین آمده است

تمام دین محمد، حسین آمده است

 

بخوان تو آیه والشمس وضحی­ها [۱]را

سپس نگر تو قمر را، اذا تلاها [۲]را

 

امیر لشگر خورشید، ماهتاب فرات

جمال چهره ساقی کربلا صلوات

 

فدای چهره­ ی خندان و مهربان حسین

علی دیگری آمد به خاندان حسین

 

به مهر شب همه شب خیره می­ شود به رخش

و إن­ یکاد[۳] به لب بوسه می­ دهد به رخش

 

به ذکر دوست دل عاشقان شود آباد

وزیده عطر مناجات حضرت سجاد

 

تمام غصه و آهیم یا رسول الله

به انتظار نگاهیم یا رسول الله

 

به آه و درد دل ما مگر تو گوش کنی

حکایت غم و شکوا مگر تو گوش کنی

 

اگرچه گاه چو ابر بهارمی­ باریم

هنوز بغض فروخورده در گلو داریم

 

بیا و بنگر در ماه پرسعادت خویش

به سوز آه غریبان به حال امت خویش

 

چه زخم­ ها که نشسته به جان امت تو

چه فتنه ها شده برپا میان امت تو

 

اسیر خیل برادرکُشان بی­دردیم

دچار کینه­ ی کودک­ کُشان نامردیم

 

چه قلب­ ها که پر از آتش حمیّت شد

حجاز باز گرفتار جاهلیت شد[۴]

 

شده است کعبه گرفتار خیل نا اهلان

اسیر مانده حرم در کف ابوجهلان

 

همین قبیله که سرگرم تاج و تاراجند

بجای ایمان محو سقایة الحاجند[۵]

 

نمازشان نبُوَد جز نماز شمر و یزید

طوافشان نبُوَد جز به گِرد کاخ سفید

 

نهاده عزت اسلام و سخت پست شدند

ز ترس و ذلتشان کدخدا پرست شدند

 

ز ما مگیر خدایا شکوه عزت را

امانت شهدا را، غرور و غیرت را

 

حسینی است، ابالفضلی است غیرت ما

به خواب نیز نبیند یزید ذلت ما

 

مقدّر است که در این جهاد پیروزیم

قسم به خون رضایی­ نژاد پیروزیم

 

قسم به تک تک آلاله­ های این گلشن

علی محمدی و شهریاری و روشن

 

به تشنه­ کامی عباس­ هایمان سوگند

به دست بسته­ ی غواص­ هایمان سوگند[۶]

 

در این مجاهده کوتاه آمدن هرگز

و با یزید زمان راه آمدن هرگز

 

بگو به هرکه در این معرکه کم آورده است

بگو که بیرق خود را نمی­ نهیم از دست

 

اگر خدای نکرده هوای آن دارید

که باز بهر ولی جام زهر پیش­ آرید

 

فقط نه جام شما را به قهر می­ شکنیم

که دست ساقی هر جام زهر می­ شکنیم

 

شکوه عزت این خاک تا به افلاک است

حریم آیه نفی­ سبیل[۷] این خاک است

 


[۱] وَ اَلشَّمْسِ وَ ضُحٰاهٰا  ﴿الشمس‏، ۱﴾ به خورشید و گسترش نور آن سوگند

[۲] وَ اَلْقَمَرِ إِذٰا تَلاٰهٰا  ﴿الشمس‏، ۲﴾ و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

[۳] وَ إِنْ یَکٰادُ اَلَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصٰارِهِمْ لَمّٰا سَمِعُوا اَلذِّکْرَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ  ﴿القلم‏، ۵۱﴾ نزدیک است کافران هنگامی که آیات قرآن را می‌شنوند با چشم‌زخم خود تو را از بین ببرند، و می‌گویند: «او دیوانه است!»

[۴] إِذْ جَعَلَ اَلَّذِینَ کَفَرُوا فِی قُلُوبِهِمُ اَلْحَمِیَّةَ حَمِیَّةَ اَلْجٰاهِلِیَّةِ  ﴿الفتح‏، ۲۶﴾ (به خاطر بیاورید) هنگامی را که کافران در دلهای خود خشم و نخوت جاهلیّت داشتند؛

[۵] أَ جَعَلْتُمْ سِقٰایَةَ اَلْحٰاجِّ وَ عِمٰارَةَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرٰامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ جٰاهَدَ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ لاٰ یَسْتَوُونَ عِنْدَ اَللّٰهِ وَ اَللّٰهُ لاٰ یَهْدِی اَلْقَوْمَ اَلظّٰالِمِینَ  ﴿التوبة، ۱۹﴾ آیا سیراب کردن حجاج، و آباد ساختن مسجد الحرام را، همانند (عمل) کسی قرار دادید که به خدا و روز قیامت ایمان آورده، و در راه او جهاد کرده است؟! (این دو،) نزد خدا مساوی نیستند! و خداوند گروه ظالمان را هدایت نمی‌کند!

[۶]  اشاره به جنایت زنده به گور کردن غواصان رزمنده ایرانی توسط ایادی رژیم بعث عراق

[۷] وَ لَنْ یَجْعَلَ اَللّٰهُ لِلْکٰافِرِینَ عَلَى اَلْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً  ﴿النساء، ۱۴۱﴾ و خداوند هرگز کافران را بر مؤمنان تسلّطی نداده است.

ماه من تعجیل اگر دارد به رفتن، باک نیست

آری او عمر است و دارد عمر در رفتن شتاب

شیخ آذری

بیا که کار زمانه به جست و جو گذرد/حدیث خال سیاهت به بوس و بو گذرد

بیا و تار دلم را به حلقه ی زلفت/چنان به غمزه بیاویز که مو به مو گذرد

تو گر به کار نیایی، جهان همه هیچ است/خیال زندگی از ما به های و هو گذرد

بیا که فصل جوانی به کس وفا نکند/صفای عمر دو روزه به آرزو گذرد

کویر خشک دلم را به چشمه ی حکمت/چنان به دیده بجوشان که جو به جو گذرد

رسیده عمر به پایان و در کنار اکنون/بیا که لحظه ی مردن به روبرو گذرد

ناشناس

آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست

ای کاش که جان ما به لب می‌آمد

رهی معیری


همچنین التفات کنید:

تو مگر هنوز هستی؟

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم/گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه/ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود/گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم/با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم

اصل تویی من چه کسم آینه‌ای در کف تو/هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو/چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی‌تو اگر گل شکنم خار شود در کف من/ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی/تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

مولانا

گفت ای ناصح خمش کن چند چند/پند کم ده زانک بس سختست بند

سخت‌تر شد بند من از پند تو/عشق را نشناخت دانشمند تو

آن طرف که عشق می‌افزود درد/بوحنیفه و شافعی درسی نکرد

تو مکن تهدید از کشتن که من/تشنهٔ زارم به خون خویشتن

عاشقان را هر زمانی مردنیست/مردن عشاق خود یک نوع نیست

گر بریزد خون من آن دوست‌رو/پای‌کوبان جان برافشانم برو

آزمودم مرگ من در زندگیست/چون رهم زین زندگی پایندگیست

اقتلونی اقتلونی یا ثقات/ان فی قتلی حیاتا فی حیات

یا منیر الخد یا روح البقا/اجتذب روحی وجد لی باللقا

پارسی گو گرچه تازی خوشترست/عشق را خود صد زبان دیگرست

بس کنم دلبر در آمد در خطاب/گوش شو والله اعلم بالصواب

چونک عاشق توبه کرد اکنون بترس/کو چو عیاران کند بر دار درس

گرچه این عاشق بخارا می‌رود/نه به درس و نه به استا می‌رود

عاشقان را شد مدرس حسن دوست/دفتر و درس و سبقشان روی اوست

خامشند و نعرهٔ تکرارشان/می‌رود تا عرش و تخت یارشان

سلسلهٔ این قوم جعد مشکبار/مسلهٔ دورست لیکن دور یار

هرکه درخلوت ببینش یافت راه/او ز دانشها نجوید دستگاه

مولانا